Kościół Parafialny

 

Witamy na stronach Rzymsko - Katolickiej parafii  pw. NMP Królowej Korony Polskiej w Lublewie Gdańskim, gmina Kolbudy. Należymy do Archidiecezji Gdańskiej do dekanatu Kolbudy. Proboszczem kościoła jest od dnia 01. 01. 1996 roku ksiądz mgr lic. teol.  Kazimierz Południak. Zapraszamy do zapoznania się z historią naszej parafii i naszego kościoła w Lublewie.

Centralnym punktem wsi, która miała charakter ulicówki dwudrożnej, był stary i zabytkowy kościół parafialny. Obecnie występuje on p.w. Najświętszej Marii Panny Królowej Korony Polskiej, dawne wezwanie jest nieznane. Początki chrześcijaństwa w Lublewie datują się na działalność misyjną Św. Wojciecha, czyli na rok 997. Kościół wzniesiony został w drugiej połowie XIV wieku, z tego czasu pochodzą mury ( a właściwie zrąb) prezbiterium. Pierwotna parafia erygowana została w 1349 roku, jednak prawdopodobnie już wówczas istniał kościół, gdyż historycy wskazują, że kościół w Lublewie, był kościołem filialnym parafii pw. św. Wojciecha w Gdańsku. W 1413 r. wzmiankowany jest proboszcz parafii lublewskiej "Plebanus Jordanus". W 1433 kościół zostaje zniszczony i wkrótce po tym odbudowany.

W 1454 r. kościół uzyskuje prawo patronatu miasta Gdańska. Od 1562 kościół przechodzi w ręce protestantów i staje się zborem protestanckim do 1945 roku, czyli do końca II Wojny Światowej.

Proboszczowie i pastorzy luterańscy w Lublewie Gdańskim

1. Jacobus HAMM, 1562 - 1599 +, pierwszy luterański proboszcz

2. Georg FOELIX (FELIX), 1599 – 1610.

3. Laurentius GRAßMANN, 1610 – 1613,

4. Joachim PENSKY, 1613 – 1619,

5. Johannes BÜLOVIUS (BILAVIUS = BÜLOW), 1619 – 1630 †,

6. Johannes ALBINUS, 1630 – 1635.

7. Peter CLAUSEWITZ, 1635 – 1641

8. Magister Melchior PAULI, 1641 – 1648

9. Johann Ludwig RUELIUS (RÜHL), 1648 – 9. stycznia 1658

10. Georg TETZKE (TETZKY, TESCHKE, TESCHKÄUS), 1658 – 1679 †;

11. Michael RENNER, 1679 – 1688

12. Kaspar GÜNTHER, 19. kwietnia 1689 – 1699

13. Jakob WITTING (WITTICH), 1699 – 1723,

14. Jakobus MÜLLER, 1723 – 1737,

15. Martin, Reinhard HEIN, 1737 – 1742;

16. Johann, Bartholomäus FERRARIUS, 23. września 1742 – 23. czerwca 1748

17. Johann, Gottlieb Theophil ROTHLÄNDER, 1748 – 1755;

18. Gottfried KUNKEL, 20. lipca 1755 – 13. maja 1768

19. Johann SELKE (SELK), 1768 – 1772;

20. Ernst, Heinrich PATZER, 1772

21. Joachim Benjamin MISCHKE, 1772 – 1774;

22. Johann, Daniel REIMANN, 1774 – 1776;

23. Johann Christian STARCK, 1776 – 1795;

24. Benjamin, Friedrich BLECH, 24. września 1795 – 1797

25. Johann Daniel RICHTER, 13. listopada 1797 – 1798;

26. Peter, Andreas WITZGALL, 30. kwietnia 1798 – 21. czerwca 1804

27. Johann, Jakob CZOLBE, 1804 – 1807;

28. Jakob, Friedrich BRAUNSCHWEIG, 5. lutego 1807 – 1809

29. Peter BARK, 1809 – 1814 †.

30. Abraham, Gottlob REYER, 1814 – 1816 †;

31. Carl, Joachim WEICKHMANN, 1816 – 1825;

32. Ernst, August, Nathanael BERTLING, 14. kwietnia 1825 – 1833

33. Carl, Eduard GEHRT, 1833 – 1856,

34. Dr. Julius, August, Dagobert SACHSE (SACHSZE), 1856 – 1876

35. Daniel, Andreas, UEBE, 1877 – 1905;

36. Dr. Conrad, Johann STADIE, 1905 – 1907;

37. Paul GROßMANN, 1907 – 1913

38. Friedrich, Richard, Erwin WIEBE, 1. września 1913 – lipiec 1921

39. Ernst LEHMANN, 1. lutego 1922 do 15. kwietnia 1930

40. Ernst STÜMKE, 1. lutego 1931 do 30. kwietnia 1932

41. Walter MAHLAU, 1. maja 1932 bis kwietnia 1934

42. Werner, Max Ernst RICHTER od kwietnia 1934 – do śmierci w 1945+

 

W 1657 - 58 dobudowana zostaje nawa , a w 1680 r. kaplica. W 1683 r. wybucha pożar, który niszczy kościół, plebanię i okoliczne zabudowania.

W 1684 roku, dzięki pomocy Rady Miasta Gdańska, kościół zostaje obudowany w stylu gotycko-barokowym, orientowym, murowanym z cegły, z wieżą konstrukcji drewnianej, oszalowaną deskami. Jest salowy, pięcioosiowy, z niewydzielonym, trójboczno zamkniętym prezbiterium, przy którym od północy znajduje się zakrystia. Od  południa przylega do nawy kaplica; od zachodu dostawiona została w XX wieku mała, drewniana kruchta. O pomocy rajców gdańskich świadczy zabytkowy herb Gdańska z roku 1684 umieszczony na zwieńczeniu wieży kościelnej.

Wnętrze nawy o ścianach gładkich, nakryte jest drewnianym stropem. Na ścianie północnej prezbiterium znajdują się trzy ostrołukowe wnęki i wejście do zakrystii w ostrołukowej wnęce. Nad wejściem wisi drewniany kartusz z gryfem (a może bardziej psem) w tarczy herbowej, barokowy (początek XVIII wieku), otoczony mięsistymi liśćmi akantu i zwieńczony koroną. Zachodnią ścianę kaplicy budują dwie płyciny o łuku odcinkowym. Okna korpusu są szerokie, zamknięte ostrołukowo, z kolei okna kaplicy przesklepione odcinkowo. W kościele jest też chór muzyczny – drewniany, barokowy z 1782 roku, z płycinową balustradą, wsparty na dwóch sfazowanych słupach. Na zewnętrz znajduje się profilowany gzyms koronujący z XVII w., podtynkowany. Elewację zachodnią zwieńczono półszczytem, w którym znajdują się odcinkowo przysklepione otwory z drewnianymi okiennicami. Kaplica sięga wysokości nawy, ma trójkątny szczyt ujęty w kamienne obeliski na wolutowych wspornikach, z wolutowym zwieńczeniem. W jej szczycie umieszczono zegar słoneczny z datą 1680 r.

W szczycie zakrystii i wschodniej ścianie kaplicy możemy podziwiać małe, ostrołukowe wnęki, okna prezbiterium z uskokiem i wałkiem, dwa otwory wejściowe zamknięte odcinkowo, od zachodu i we wschodniej ścianie zakrystii.

Zainstalowane dachy są dwuspadowe, nawy i prezbiterium o jednej kalenicy, kryte holenderką. W dach wtopiono wieżę, oszalowaną dekoracyjnie deskami, z parami odcinkowo odcinkowo zamkniętych otworów z okiennicami drewnianymi, nakryta czterospadowym, puklastym hełmem, pokrytym blachą, zwieńczonym chorągiewką z datą 1684 r.

Główny ołtarz pochodzi powstał w baroku, ok. połowy XVIII w., uzupełniany, na przełomie XIX/XX, dekoracją akantową. Ołtarz jest jednokondygnacyjny (pozbawiony zwieńczenia), z cokołem zdobionym festonami i z nowym, owalnym kartuszem w predelli; ujęty parą kolumn oplecionych winną latoroślą oraz nowymi, ażurowymi uchami, na których umieszczono główki z czasów powstania ołtarza. Znajdujący się w ołtarzu obraz jest nowy. Stojąca ambona wygląda skromnie – wykonana w stylu manierystycznym z siedziskiem wewnątrz korpusu z datą 1696 r. i inicjałami E.S. Ambona odrestaurowana wskazuje na datę przybycia do Lublewa, nie zaś na datę powstania. Według najnowszych badań okres powstania ambony datuje się na lata 1590 - 1605. Odrstaurowany prospekt organowy z puttami z naszego kościoła reprezentuje rokoko, pochodzi z  drugiej połowy XVIII w.

Kościół pw. NMP Królowej Korony Polskiej w Lublewie

Chrzcielnica manierystyczna powstała ok. 1630 r., odnawiana po 1947 r., drewniana, ośmioboczna, z pokrywą, zdobiona hermami, główkami anielskimi oraz ornamentem chrząstkowo - małżowinowym i stylizowanym akantem. Misa chrzcielna pochodzi z  1631 r.,  na obrzeżu i z inskrypcją w języku niemieckim oraz inicjałami fundatorów J.J. i F.B. i nierozpoznanymi herbami.

Kolejnymi zabytkowymi przedmiotami w kościele są: cztery lichtarze barokowe: dwa z brązu z datą 1704r., z napisem na nodusie dotyczącym fundacji przez Pawła Schreyera i dwa cynowe z połowy XVIII wieku.

Zapraszamy do zapoznania się z porządkiem mszy świętych odprawianych w naszej lublewskiej parafii.

Podane zostały podstawowe informacje o sakramentach świętych.

Dołączony został również skrótowy Katechizm Wiary Katolickiej, przydatny

młodzieży przed Bierzmowaniem.