Kościół  w Lublewie

 

Porządek Mszy świętych

w naszej Parafii w Lublewie:

Msze święte w tygodniu:

Okres zimowy od XI do III – godz. 17,00

W okresie odwiedzin duszpasterskich

Msza św. o godz. 8,30.

Okres letni od IV do X – godz. 18,00

W WAKACJE LETNIE

Msza św.we wtorki o godz. 6,30 w Lublewie

Msza św. w czwartki o godz. 7,00 w kaplicy

 w Jankowie

Okazja do Spowiedzi św. na 10 min przed Mszą św.

Msze święte w niedziele:

Godz. 8,30 – Msza św. W Lublewie

               Godz. 10,00 – Msza św. w kaplicy w Jankowie

  Godz. 11,30 – Msza św. w Lublewie

           Godz. 18,00 – Msza św. w Lublewie         

 Biuro parafialne w okresie wakacyjnym czynne:

Poniedziałek – godz. 16,30-17,30

Wtorek  - biuro nieczynne

Środa - godz. 16,30 - 17,30

Czwartek - biuro nieczynne

 Piątek - godz. 16,30 - 17,30

Sobota - biuro nieczynne

 

W sprawach sakramentu dla ciężko chorych lub umierających - czynne 24 godziny

 

 
 
 

Namaszczenie chorych

Image
Przez to Święte Namaszczenie ...

Namaszczenie chorych nie jest sakramentem przeznaczonym tylko dla tych, którzy znajdują się w ostatecznym niebezpieczeństwie utraty życia. Odpowiednia zatem pora na przyjęcie tego sakramentu jest już wówczas, gdy wiernym zaczyna grozić niebezpieczeństwo śmierci z powodu choroby lub starości (KKK 1514).


Jeśli chory, który został namaszczony, odzyskał zdrowie, w przypadku nowej ciężkiej choroby może ponownie przyjąć ten sakrament. W ciągu tej samej choroby namaszczenie chorych może być udzielone powtórnie, jeśli choroba się pogłębia. Jest rzeczą stosowną przyjąć sakrament namaszczenia chorych przed trudną operacją. Odnosi się to także do osób starszych, u których pogłębia się słabość (KKK 1515).


Sakrament namaszczenia chorych udziela specjalnej łaski chrześcijaninowi, który doświadcza trudności związanych ze stanem ciężkiej choroby lub starości (KKK 1527)

 

UWAGA !!!

 

DOKUMENTY WAŻNE PRZY ZAŁATWIANIU FORMALNOŚCI W BIURZE PARAFIALNYM:

 

I. DO ZGŁOSZENIA DZIECKA DO SAKRAMENTU CHRZTU ŚW.:

 

1. Aktualny odpis aktu urodzenia z USC

2. Dane dotyczące rodziców: wiek, zawód, adres zamieszkania

3. Dane dotyczące chrzestnych: dane osobowe, wiek, adres zamieszkania ( chrzestnymi mogą być tylko osoby bierzmowane, które mogą korzystać z sakramentów świętych i przystępować do Stołu Pańskiego.

4. Zaświadczenia rodziców chrzestnych z parafii zamieszkania, że mogą pełnić takie funkcje.

Ważna uwaga ! - ślub kościelny rodziców dziecka jest pożądany, ale też -  wystarczy oświadczenie o chęci wychowania dziecka w wierze katolickiej przez rodziców nie związanych sakramentalnym węzłem małżeńskim.



Sens i znaczenie sakramentu chrztu ukazują się jasno w obrzędach jego celebracji. Liturgia chrztu bogata jest w symbole i treści, które ściśle się z nimi łączą.

Obrzęd chrztu dzieci składa się z trzech części, w których można dostrzec dialog Boga z człowiekiem.

Pan Bóg działając poprzez osobę kapłana, wyzwala dziecko spod mocy zła (grzech pierworodny), i obdarzając je nowym życiem zmartwychwstałego Chrystusa, wprowadza do swojego Kościoła. W chrzcie dziecko nawiązuje z Bogiem łączność, która ma się wzmocnić i rozwinąć w wypróbowaną przyjaźń w dalszym świadomym i dojrzałym życiu chrześcijańskim.

Chrzest jest miejscem i przestrzenią nawiązania wspólnoty z Bogiem w społeczności Kościoła, oraz wejściem na drogę, która ma człowieka doprowadzić do wiecznego życia z Bogiem w niebie.

Główne części liturgii tego sakramentu.

p I. OBRZĘD PRZYJĘCIA DZIECKA

- Celebrans zwraca się z pytaniem do rodziców o wybrane imię dziecka.

Podczas chrztu chrześcijanin otrzymuje swoje imię w Kościele. Powinno to być to być imię Świętego lub osoby błogosławionej, to znaczy ucznia Chrystusa. Święty, którego imię się nosi, ma być inspiracją w życiu, poza tym Święty patron jest wzorem miłości i wstawia się u Boga za osobą, która nosi jego imię. Należy wystrzegać się nadawania dziecku imienia, które jest obce duchowi chrześcijańskiemu.

Następne pytanie dotyczy woli rodziców ochrzczenia dziecka oraz podjęcie obowiązku wychowania dziecka w wierze. Chrzestni wyrażają wolę pomagania rodzicom w trudzie wychowania.

- Celebrans wypowiada słowa przyjęcia dziecka do wspólnoty chrześcijańskiej oraz w imieniu tej wspólnoty czyni znak krzyża na czole dziecka. Ojciec Święty Benedykt XVI wydał dekret, a Ojciec Święty Franciszek dekret podtrzymał, aby od teraz stosować zamiast słów "Wspólnota chrześcijańska" słowa "Kościół Boży". Znak krzyża na początku obrzędu chrztu oznacza łaskę Odkupienia, jaką Chrystus nabył dla nas przez swoją śmierć na krzyżu.


p II. LITURGIA SŁOWA

Zadania Liturgii Słowa są następujące: objaśnia istotne gesty związane z liturgią sakramentu; pogłębia wiarę zgromadzonej wspólnoty, która ma przyjąć do swego grona nowego członka.
Rodzice i chrzestni mają sobie uświadomić, że chrzest, o który proszą dla swojego dziecka, nie jest gestem zwyczajowym (piękną tradycją), ale jest włączeniem ich dziecka do Kościoła i związanie go w sposób szczególny z Chrystusem, który jest głową tego Kościoła.

Po słuchaniu Słowa Bożego następuje modlitwa powszechna, którą kończy krótka Litania do Wszystkich Świętych (wstawiennictwa świętych przyzywamy we wszystkich ważnych wydarzeniach naszego życia, a chrzest z pewnością do takich wydarzeń należy).

Po zakończeniu wezwań do Świętych następuje modlitwa z egzorcyzmem i włożenie ręki.

Modlitwa z egzorcyzmem jest pokornym błaganiem Boga, aby uwolnił dziecko od grzechu pierworodnego i dał mu udział w decydującym zwycięstwie zmartwychwstałego Chrystusa nad szatanem.

Po modlitwie z egzorcyzmem kapłan kładzie w milczeniu rękę na dziecku. Gest ten oznacza przyjęcie dziecka pod opiekę i wpływ Kościoła, w którym moc Pana Jezusa będzie go chronić i umacniać.


p III. OBRZĘD CHRZTU

Na początku następuje poświęcenie wody, którą dziecko ma zostać ochrzczone. Woda jest z jednej strony symbolem życia, z drugiej zaś symbolizuje oczyszczenie (z grzechu).

Po poświęceniu wody celebrans zwraca się do rodziców i chrzestnych, przypominając im obowiązek wychowania dzieci w wierze Kościoła. Rodzice i chrzestni mają dawać przykład tej wiary, nie tylko przez sakramentalny związek małżeński, lecz i przez codzienną modlitwę, częstą spowiedź oraz udział w niedzielnej mszy św. Wiemy, że to spotkanie z Chrystusem nie jest dodatkiem do naszego życia - który może być, ale nie musi - ale jest czymś co nas jako ludzi kształtuje i wpływa na kształt naszego życia (w myśl przysłowia: z kim przystajesz, takim się stajesz). Nie można upodobnić się do Boga, jeśli człowiek unika kontaktu z Nim.
Po poświęceniu wody, następuje chrzest w sensie ścisłym - grzech pierworodny (z którym każdy nas się rodzi) zostaje zgładzony, a dziecku zostaje dana łaska wiary.

W czasie chrztu kapłan wypowiada następujące słowa:

"N"., ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Po tym, następuje namaszczenie krzyżmem świętym (specjalny poświęcony przez biskupa olej). Olej jest symbolem obfitości, stąd w chrzcie świętym oznacza obfitość łask Bożych, jakie są dane dziecku, które przyjęło chrzest. Dziecko stało się chrześcijaninem i jest naznaczone znakiem krzyża świętego - znakiem Chrystusa.

Biała szata symbolizuje duchową czystość dziecka, na której nie ma żadnej plamy czy skazy. Zadaniem rodziców jest utrzymanie tej czystości jak najdłużej i dbanie o to, by nie poplamił jej grzech.

Świeca zapalona od paschału oznacza, że Chrystus oświecił dziecko i że stało się ono "światłem świata" (Mt 5,14). Uroczyste błogosławieństwo kończy obrzęd udzielania chrztu

II. PRZYGOTOWANIE MŁODZIEŻY DO SAKRAMENTU BIERZMOWANIA

Sobór Watykański II zalecił w Konstytucji o liturgii świętej, aby ob­rzędy sakramentów świętych zostały rozpatrzone i dostosowane do potrzeb naszych czasów (KL 62). Wykonując to polecenie Kongregacja Kultu Bożego wydała nowe teksty poszczególnych obrzędów sakramentalnych. Ojciec Święty Paweł Vi w Konstytucji Apostolskiej „Divinae consortium naturae”, wydanej 15.08.1971 r., ogłosił i zatwierdził nowe Obrzędy Bierzmowania, które obowiązują w Kościele od 1.01.1973 r. Mając na uwadze ten dokument oraz opierając się na Ko­deksie Prawa Kanonicznego, Katechizmie Kościoła Katolickiego, statu­tach II Polskiego Synodu Plenarnego i statutach III Synodu Gdańskie­go, podajemy w niniejszej instrukcji przepisy dotyczące spraw duszpasterskich, katechetycznych i obrzędowych związanych ze spra­wowaniem sakramentu bierzmowania w Archidiecezji Gdańskiej.

1. Kandydaci do sakramentu bierzmowania

Kodeks Prawa Kanonicznego w kanonie 889 § 1 stwierdza, że: „zdatnym do przyjęcia sakramentu bierzmowania jest każdy i tyl­ko ten, kto został ochrzczony, a nie był bierzmowany”, a w kano­nie 891 wyjaśnia: „sakrament bierzmowania wierni powinni przyjmować w pobliżu wieku rozeznania, chyba, że Konferencja Episkopatu określiła inny wiek albo istnieje niebezpieczeństwo śmierci lub, zdaniem szafarza, co innego doradza poważna przy­czyna”. Sakramentu bierzmowania należy zasadniczo udzielać młodzieży gimnazjalnej w wieku 15-16 lat, czyli uczęszczającej do trzeciej klasy, a w wyjątkowych sytuacjach do klasy drugiej. W tym bowiem wieku młodzież wchodzi w okres dojrzewania, zaczyna myśleć o swojej przyszłości, poznaje coraz dokładniej problemy życia i wyznanie wiary, dlatego może bardziej świado­mie podjąć zadania związane z przyjęciem sakramentu bierzmo­wania, lepiej zrozumieć znaczenie darów Ducha Świętego dla kształtowania swojej osobowości oraz skuteczniej podjąć obo­wiązek składania świadectwa wiary.

Kandydatami przygotowującymi się do sakramentu bierzmowa­nia są również osoby doświadczone chorobą. Jeśli nie mogą uczestniczyć w katechezie sakramentalnej prowadzonej w parafii, wówczas należy zapewnić im indywidualną katechezę przygotowującą do przyjęcia darów Ducha Świętego.

2.  Czas przygotowania do sakramentu

Przygotowanie do sakramentu bierzmowania należy realizować w następujący sposób:

a)  młodzież klas II gimnazjalnych od drugiej połowy lutego do połowy czerwca uczęszcza raz w miesiącu na 1 katechezę i 1 nabożeństwo (z udziałem rodziców),

b) młodzież III klas gimnazjalnych od września do terminu bierz­mowania uczestniczy w każdym tygodniu w katechezie, a raz w miesiącu we Mszy świętej lub nabożeństwie (z udziałem ro­dziców).

3.  Program katechetyczny

Przygotowanie do sakramentu bierzmowania prowadzone jest według programu obowiązującego w Archidiecezji Gdańskiej.

a) Katecheci korzystają z następujących pomocy katechetycznych: Bp Zygmunt Pawłowicz, Sakrament Bierzmowania, Obrzędy bierzmowania;

b) Rodzice młodzieży przygotowującej się do bierzmowania winni korzystać z książki:

Bp Zygmunt Pawłowicz, Sakrament Bierzmowania. Materiały ka­techetyczne i wychowawcze;

c) Młodzież korzysta z następujących pomocy:

Bp Zygmunt Pawłowicz, Sakrament  bierzmowania. Zeszyt ucznia; Ks. Mirosław Paracki, Katechizm Bierzmowanych; Pismo Święte Nowego Testamentu.

4. Miejsce przygotowania do sakramentu bierzmowania

Katechizm Kościoła Katolickiego wskazuje na parafię jako miejsce przygotowania do sakramentu bierzmowania: „Katecheza przed bierzmowaniem powinna także starać się obudzić zmysł przyna­leżności do Kościoła Jezusa Chrystusa, zarówno do Kościoła powszechnego, jak i wspólnoty parafialnej. Na tej ostatniej spoczy­wa szczególna odpowiedzialność za przygotowanie kandydatów do bierzmowania” (1309). Dlatego właściwym miejscem przygo­towania młodzieży do sakramentu bierzmowania jest parafia za­mieszkania kandydata. Do sakramentu bierzmowania dopuszcza własny proboszcz lub wyznaczony przez niego kapłan.

Katecheta w szkole nie przygotowuje bezpośrednio i nie jest oso­bą dopuszczającą do sakramentu bierzmowania. W wyjątkowych sytuacjach może to uczynić, ale tylko za wyraźną zgodą probosz­cza zamieszkania kandydata.

Katecheci powinni prowadzić dziennik katechetyczny, który po uroczystości przyjęcia sakramentu bierzmowania pozostaje w ar­chiwum parafialnym.

5. Sposób przygotowania do sakramentu bierzmowania

Przygotowanie do sakramentu bierzmowania prowadzi każda pa­rafia dla młodzieży swojej parafii przez uczestnictwo w Mszach świętych i nabożeństwach, katechezy sakramentalne według pro­gramu diecezjalnego (różniącego się od programu szkolnego), udział w rekolekcjach i dniach skupienia.

a)  celebracje liturgiczne

W każdej parafii powinna być celebrowana Msza święta w nie­dzielę i święta, w której kandydaci do sakramentu bierzmowa­nia pełnią przysługujące im funkcje liturgiczne. Mszę świętą oraz comiesięczne nabożeństwa z udziałem młodzieży i ich ro­dziców należy przedtem starannie przygotować, zwłaszcza mo­dlitwy, śpiewy, czytania i wezwania modlitwy powszechnej.

b) katecheza

Gromadzenie młodzieży parafialnej w salkach katechetycznych i w kościele w ramach przygotowania do bierzmowania jest jedną z form realizowania papieskiego postulatu zawartego w Adhortacji Apostolskiej Jana Pawła II „O katechizacji w na­szych czasach”, w myśl którego parafia jest pierwszoplano­wym miejscem katechizacji. Całościowa formacja kandydatów do bierzmowania (intelektualna, duchowa, liturgiczna, ekle­zjalna) jest zadaniem proboszcza parafii i jego współpracowni­ków. Powinno się nim objąć całą młodzież parafii. Nie można zwalniać się z tego obowiązku wobec pewnej części młodzieży, pozwalając na jej rozproszenie po sąsiednich parafiach i kieru­jąc się racjami wyznaczonymi przez szkołę czy rodziców. Sprawą ważną jest także gromadzenie wszystkich rodziców kandydatów do bierzmowania na przewidziane dla nich spo­tkania formacyjne i liturgiczne. To przyczyni się do utrzymania i pogłębienia więzi ze swoją parafią przez młodzież i rodziców. Przygotowaniem do bierzmowania kieruje Ksiądz Proboszcz, w większych parafiach wraz z Księżmi Wikariuszami. Grupy

katechetyczne winny liczyć 20-30 osób. W dużych parafiach formacją katechetyczną kieruje kilku księży, a nie tylko jeden, w zależności od ilości kandydatów do sakramentu bierzmowa­nia i ilości grup katechetycznych. Posługa katechetyczna w grupach pozwala katechecie dobrze poznać młodzież i bar­dziej owocnie ją formować oraz ułatwia kontakt z rodzicami.

c) rekolekcje i dni skupienia

Kandydaci do sakramentu bierzmowania powinni uczestni­czyć w rekolekcjach parafialnych prowadzonych w okresie Wielkiego Postu. Synod zaleca również organizowanie reko­lekcji i dni skupienia, w których uczestniczą wyłącznie kandy­daci do sakramentu bierzmowania i ich rodzice.

6.  Imię Patrona

Synod zwraca uwagę (por. statut 707) na ścisłe powiązanie sakra­mentu bierzmowania z sakramentem chrztu i wynikający z tego fakt zachowania imienia chrzcielnego przez kandydatów do bierzmowania. Jest to imię świętego, orędownika i wzoru do na­śladowania.

7.  Świadkowie sakramentu bierzmowania

Ze względu na ścisły związek bierzmowania z pozostałymi sakra­mentami wtajemniczenia chrześcijańskiego, zaleca się, aby świad­kami bierzmowania byli rodzice chrzestni. Należy zachęcić, aby dla chłopców świadkami byli ojcowie chrzestni, a dla dziewcząt -matki chrzestne. Dopuszcza się na świadka bierzmowania także osobę płci odmiennej. Świadkiem bierzmowania zamiast rodzi­ców chrzestnych może być inna osoba, która przyjęła wszystkie sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego, jest praktykująca i prowadzi życie według zasad wiary. Świadkami bierzmowania nie mogą być rodzice (por. kan. 893).

8.  Karty bierzmowania

Wszyscy kandydaci, którzy uczestniczyli w przygotowaniu do bierzmowania winni otrzymać karty bierzmowania. Powinny one być wypełnione zgodnie z formularzem, numerowane i zaopa­trzone w pieczęć kościelną. Kandydatom należy wyjaśnić znacze­nie kart i sposób posługiwania się nimi podczas ceremonii.

9.  Kandydaci do sakramentu bierzmowania

Młodzież przygotowująca się do przyjęcia sakramentu bierzmo­wania powinna:

a) systematycznie uczęszczać na katechizację w szkole i w parafii,

b)  uczestniczyć w niedzielnej i świątecznej Mszy świętej,

c)  regularnie przystępować do sakramentów świętych,

d) dawać świadectwo życia chrześcijańskiego.

 10. Rodzice kandydatów do bierzmowania Rodzice kandydatów do bierzmowania powinni:

 a) systematycznie uczestniczyć w niedziele i święta we Mszy świętej,

b) przystępować do sakramentów świętych,

c)  dawać świadectwo życia chrześcijańskiego,

d)współpracować z Księdzem Proboszczem i katechetami w przygotowaniu do sakramentu bierzmowania,

e) uczestniczyć w comiesięcznych nabożeństwach i spotkaniach katechetycznych w parafii.

11. Nowenna do Ducha Świętego

Przed terminem bierzmowania należy w kościele parafialnym od­prawić nowennę do Ducha Świętego. Kandydaci do bierzmowa­nia winni uczestniczyć w tej nowennie, aby za przykładem Apo­stołów modlili się o godne przyjęcie daru Ducha Świętego oraz przysposobili się do tego przez ofiary, wyrzeczenia i uczynki mi­łości. Do udziału w nowennie należy zachęcić wszystkich para­fian, a nade wszystko świadków i rodziny kandydatów do bierzmowania. Podczas nowenny należy głosić homilię. Bezpośrednio przed bierzmowaniem wszyscy uczestnicy nowen­ny przystąpią do sakramentu pokuty i pojednania. Kapłani z de­kanatu winni służyć pomocą w celebracji tego sakramentu.

12. Uroczystość

Bierzmowanie jest uroczystością całej parafii. Dlatego przygoto­wanie całej wspólnoty parafialnej dokonuje się przez kazania na Mszach świętych niedzielnych i modlitwę w intencji przystępują­cych do tego sakramentu itp. Należy zachęcać wiernych, aby jak najliczniej przybyli na uroczystość bierzmowania. Zaleca się udzielać bierzmowania podczas Mszy świętej, a grupa młodzieży przystępującej do tego sakramentu nie powinna prze­kraczać 250 osób. W parafiach dużych, gdzie liczba młodzieży jednego rocznika przekracza 250 osób, należy zorganizować uro­czystość bierzmowania w dwóch odrębnych grupach. W para­fiach małych, gdzie liczba młodzieży z jednego rocznika wynosi kilkanaście osób, można połączyć młodzież gimnazjalną z klas drugich i trzecich Kandydaci do bierzmowania winni posiadać specjalne kartki z wyszczególnieniem imion, nazwiska, miejsca i daty urodzenia oraz chrztu i bierzmowania.

Liturgia sakramentu bierzmowania powinna być przygotowana zgodnie z „Obrzędami bierzmowania”. Należy zaangażować do poszczególnych funkcji liturgicznych nie tylko młodzież, ale tak­że ich świadków, rodziców i nauczycieli.

W obrzędach zakończenia delegaci bierzmowanych mogą złożyć krótkie podziękowanie biskupowi za udzielenie im sakramentu, a rodzicom i duszpasterzom, za przygotowanie ich do przyjęcia bierzmowania.

Bierzmowani powinni uczestniczyć w obrzędzie bierzmowania w uroczystym, odświętnym stroju. Wskazane jest przekazanie pa­miątki bierzmowania, np. krzyż, świadectwo. Synod przypomina, aby podczas uroczystości w kościele prze­strzegano wskazań Episkopatu Polski ds. Liturgii i duszpaster­stwa Liturgicznego dotyczących fotografów i kamerzystów Młodzież, która nie przystąpiła do sakramentu bierzmowania we właściwym terminie, powinna go przyjąć przy najbliższej okazji, po odpowiednim przygotowaniu.

Zaleca się, aby młodzież nowo bierzmowana i jej rodzice uczest­niczyli w parafialnej pielgrzymce do sanktuarium w Polsce lub do sanktuarium naszej archidiecezji.

13. Księgi parafialne

W kancelarii parafialnej powinna być księga bierzmowanych, w której zapisuje się: miejsce i datę przyjętego bierzmowania, imiona i nazwisko bierzmowanego, jego datę urodzenia oraz imię i nazwisko szafarza, rodziców bierzmowanego i świadka bierz­mowania (kan. 895). O przyjęciu sakramentu bierzmowania nale­ży dokonać adnotacji przy akcie w księdze chrztów (kan. 895). Je­śli bierzmowany otrzymał chrzest w innej parafii należy powiadomić o bierzmowaniu proboszcza chrztu.

14. Rocznica bierzmowania

W celu zapewnienia wzrostu łask Ducha Świętego winno urzą­dzać się w parafii corocznie uroczystość rocznicy bierzmowania. Zaleca się gromadzenie nowobierzmowanych w ciągu roku dwa razy w miesiącu: raz na katechezę, drugi raz na nabożeństwo. Ta  forma katechezy pogłębi ich wiarę oraz więzy wspólnotowe, roz­winięte w okresie przygotowań do bierzmowania.

Uroczystość rocznicy może odbyć się w wybranym dniu w okre­sie Zielonych Świąt. Uroczystość dobrze przygotowana, głęboko przeżyta, z udziałem rodziców, rodzeństwa i świadków bierzmo­wania będzie stanowiła dla młodzieży okazję do wyrażenia wdzięczności za sakrament bierzmowania oraz przyczyni się do utrwalenia postawy świadka i apostoła Jezusa Chrystusa. Wierni winni przystąpić przed uroczystością do sakramentu pokuty i po­jednania, a podczas uroczystości do Stołu Pańskiego. W poszcze­gólne funkcje liturgiczne powinna być zaangażowana młodzież oraz dorośli.

 

 

III. DO ZAWARCIA SAKRAMENTU MAŁŻEŃSTWA:

 

1. Aktualne świadectwo chrztu św. ( ważność 3 miesiące)

2. Zaświadczenie o ukończeniu katechizacji przedmałżeńskiej lub dyplom maturalny z katechizacji

3. Dowody osobiste

4. Dane dotyczące świadków małżeństwa, takie jak dane personalne, wiek, adres zamieszkania.

Świadkowie małżeństwa muszą być osobami mogącymi przystępować do Komunii świętej oraz posiadać dowody tożsamości.

5. Wszystkich kandydatów do małżeństwa obowiązuje "Bezpośrednie przygotowanie do sakramentu Małżeństwa" obejmujące cykl 8 katechez przedmałżeńskich oraz 3 spotkania w poradnictwie rodzinnym z doradczynią.

 


 


Małżeństwo

 
Image
.. oraz że Cię nie opuszczę...

"Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu" (KKK 1601).
Święty Paweł mówi: "Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół. . . Tajemnica to wielka, a ja mówię w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła" (Ef 5, 25. 32) (KKK 1659).
Skoro małżeństwo ustanawia małżonków w pewnym publicznym stanie życia w Kościele, powinno być zawierane publicznie, w ramach celebracji liturgicznej, wobec kapłana (lub upoważnionego świadka Kościoła) oraz świadków i zgromadzenia wiernych (KKK 1663).
Do istoty małżeństwa należy jedność, nierozerwalność i otwartość na płodność. Poligamia jest przeciwna jedności małżeństwa; rozwód rozłącza to, co Bóg złączył. Odrzucenie płodności pozbawia życie małżeńskie dziecka, które jest "najcenniejszym darem małżeństwa" (KKK 1664).
Dopóki żyje prawowity współmałżonek, zawarcie powtórnego związku przez rozwiedzionych sprzeciwia się zmysłowi i prawu Bożemu, jak tego nauczał Chrystus. Osoby rozwiedzione zawierające nowy związek nie są wyłączone z Kościoła, ale nie mogą przystępować do Komunii świętej. Powinny one prowadzić życie chrześcijańskie, zwłaszcza wychowując swoje dzieci w wierze (KKK 1665).
Chrześcijański dom rodzinny jest miejscem, gdzie dzieci otrzymują pierwsze głoszenie wiary. Dlatego dom rodzinny słusznie jest nazywany "Kościołem domowym", wspólnotą łaski i modlitwy, szkołą cnót ludzkich i miłości chrześcijańskiej (KKK 1666)

 

III. W PRZYPADKU ZAŁAWIANIA FORMALNOŚCI POGRZEBOWYCH

 

1. świadectwo zgonu osoby zmarłej

2. karta zgonu (dla celów pochowania zwłok)

3. w przypadku osób nie z tutejszej parafii, zgoda ks. proboszcza na pogrzeb poza parafią miejsca zamieszkania

4. w przypadku zmarłych w szpitalach, zaświadczenie od ks. kapelana o przyjęciu sakramentu chorych lub wiatyku przed śmiercią przez osobę zmarłą

 

Grzebanie zmarłych

Pogrzeb chrześcijański nie udziela zmarłemu ani sakramentu, ani sakramentaliów; zmarły znajduje się już poza porządkiem ekonomii sakramentalnej. Pogrzeb jest jednak obrzędem liturgicznym Kościoła.

Kodeks Prawa Kanonicznego zawiera podstawowe normy dyscyplinarne dotyczące pogrzebu, ale należy je również uzupełnić odpowiednimi normami liturgicznymi.

Obrzędy pogrzebu (Ordo Exsequiarum) liturgii rzymskiej proponują trzy formy pogrzebu, odpowiadające trzem miejscom ich sprawowania (dom, kościół i cmentarz). Bierze się również pod uwagę - dla rodziny ma to szczególne znaczenie - jakie są zwyczaje lokalne, czego wymaga kultura i pobożność ludowa.

Katechizm Kościoła Katolickiego zwraca uwagę na następujące elementy towarzyszące obrzędowi pogrzebu:
- pozdrowienie wspólnoty - obrzęd pogrzebu rozpoczynamy w duchu wiary, kierując do bliskich zmarłego słowa pocieszenia, a jednocześnie warto wykorzystać okazję na zwrócenie uwagi na to, co przekracza perspektywy "tego świata" i na doprowadzenie wiernych do prawdziwych perspektyw wiary w Chrystusa Zmartwychwstałego;
- liturgia słowa - wymaga ona szczególnego przygotowania, tym bardziej, że w zebranej wspólnocie mogą znajdować się wierni, którzy rzadko uczestniczą w liturgii, a także ewentualni przyjaciele zmarłego nie będący chrześcijanami. Wygłaszana homilia nie powinna przypominać pochwalnej mowy pogrzebowej, lecz ukazywać misterium śmierci chrześcijańskiej w świetle Chrystusa Zmartwychwstałego;
- ofiara eucharystyczna - przez celebrację Eucharystii wspólnota wiernych, a szczególnie rodzina zmarłego uczy się żyć w łączności z tym, który "zasnął w Panu", przyjmując Ciało Chrystusa, którego zmarły nadal jest żywym członkiem, modląc się za niego i z nim;
- pożegnanie zmarłego - żegnając zmarłego Kościół poleca go Bogu i to przede wszystkim należy podkreślić, a nie fakt, że "oddaje się go ziemi".
 

a. Prawo do pogrzebu

Wierni zmarli powinni otrzymać pogrzeb kościelny, zgodnie z przepisem prawa. Kanon określa, że pogrzeb kościelny jest prawem każdego wiernego, który odchodzi z tego świata. Prawo to oczywiście rodzi automatycznie obowiązek Kościoła celebrowania tego obrzędu. Jak to jeszcze dostrzeżemy w dalszych rozważaniach, prawo to może zostać w pewnych konkretnych przypadkach ograniczone. Pogrzeb kościelny, w którym Kościół wyprasza duchową pomoc zmarłym, okazuje szacunek ich ciału i równocześnie żywym niesie pociechę nadziei, należy odprawiać z zachowaniem przepisów liturgicznych.

Prawo do pogrzebu kościelnego na pierwszym miejscu przysługuje wszystkim wiernym zmarłym. Prawodawca kościelny rozpatruje również innego rodzaju przypadki:
- Co do pogrzebu, katechumeni są zrównani z wiernymi.
- Ordynariusz miejsca może zezwolić na pogrzeb kościelny dzieci, których rodzice mieli zamiar je ochrzcić, a jednak zmarły przed chrztem.
- Ochrzczonym przynależnym do jakiegoś Kościoła lub wspólnoty kościelnej niekatolickiej, można pozwolić na pogrzeb kościelny według roztropnego uznania ordynariusza miejsca, jeśli nie ma ich własnego szafarza; chyba, że się ustali, iż mieli przeciwną wolę
.

Odnośnie samego sposobu grzebania, Kościół na pierwszym miejscu zaleca pochówek ciał do ziemi, nie zabrania jednak kremacji, jeśli nie została wybrana z pobudek przeciwnych nauce chrześcijańskiej.
 

b. Miejsce nabożeństwa pogrzebowego

Nabożeństwo pogrzebowe za każdego wiernego winno być z reguły odprawione w jego własnym kościele parafialnym.

Każdy jednak wierny albo ci, do których należy troska o pogrzeb zmarłego, mogą wybrać inny kościół na pogrzeb, za zgodą tego, kto nim zarządza, i po zawiadomieniu własnego proboszcza.

Jeśli śmierć nastąpiła poza własną parafią i nie przeniesiono do niej zwłok ani nie został zgodnie z prawem wybrany inny kościół pogrzebu, nabożeństwo należy odprawić w kościele parafii, gdzie śmierć nastąpiła, chyba, że prawo partykularne wyznacza inny kościół.

Nabożeństwo pogrzebowe za biskupa diecezjalnego winno być odprawione w jego własnym kościele katedralnym, chyba, że wybrał on inny kościół.

Nabożeństwo pogrzebowe za zakonników lub członków stowarzyszenia życia apostolskiego ma być z reguły odprawione we własnym kościele lub kaplicy. Jeśli instytut lub stowarzyszenie są kleryckie, odprawia je przełożony, w pozostałych wypadkach kapelan.
 

c. Miejsce pochowania zmarłego

Podobnie jak w przypadku nabożeństwa pogrzebowego, również odnośnie miejsca pochówku, każdemu wolno wybrać cmentarz pogrzebania, chyba, że prawo partykularne postanawia inaczej. Jeśli parafia posiada własny cmentarz, na nim powinni być grzebani wierni zmarli, chyba, że inny cmentarz został zgodnie z prawem wybrany przez samego zmarłego albo przez tych, do których należy zajęcie się pogrzebem zmarłego.

Po pogrzebie należy sporządzić akt w księdze zmarłych, zgodnie z postanowieniami prawa partykularnego.

 

d. Ewentualne wyróżnienia towarzyszące ceremonii pogrzebu

 

Prócz wyróżnień, których źródłem może być urząd liturgiczny lub święcenia, oraz poza honorami należnymi władzom świeckim stosownie do przepisów liturgicznych, w obrzędach pogrzebowych nie należy okazywać szczególnych względów prywatnym osobom lub stanowiskom ani w ceremoniach, ani w zewnętrznej okazałości.

e. Odmowa pogrzebu kościelnego

Kodeks Prawa Kanonicznego określa wypadki, w jakich wierny zostaje pozbawiony prawa do pogrzebu kościelnego. Pogrzebu kościelnego powinni być pozbawieni:
- notoryczni apostaci, heretycy i schizmatycy;
- osoby, które wybrały spalenie swojego ciała z motywów przeciwnych wierze chrześcijańskiej;
- inni jawni grzesznicy, którym nie można przyznać pogrzebu bez publicznego zgorszenia wiernych.

Pierwsza grupa ludzi nie budzi raczej wątpliwości. Ci, którzy porzucili wiarę chrześcijańską, dopuścili się herezji lub schizmy, postawili siebie poza Kościołem i dlatego nie mają prawa do pogrzebu kościelnego. W naszych polskich warunkach czasami zdarzają się odejścia katolików do innych wyznań, lub jeszcze częściej do różnego rodzaju sekt, np. do Świadków Jehowy. Wówczas osoby takie pozbawiają siebie prawa do pogrzebu kościelnego. Czasami jednak zdarzają się sytuacje, że jakiś ochrzczony notorycznie nie uczestniczy w sakramentach Kościoła (Spowiedź św., Eucharystia...). Notoryczne jednak nie praktykowanie nie jest dowodem na apostazję. Duszpasterz powinien przy nadarzającej się okazji upewnić się, że człowiek ten nie chce mieć nic wspólnego z wiarą i Kościołem, np. w czasie odwiedzin kolędowych. Powinien również odnotować fakt ten w kartotece parafialnej, albo jeszcze lepiej sporządzić dokument pisany stwierdzajacy stan faktyczny z podpisem zainteresowanej osoby. Bez takiego upewnienia się, duszpasterz nie ma prawa odmawiać pogrzebu, argumentując, że osoba ta nie praktykowała. Jest to tym bardziej zrozumiałe, że Kościół czasami pozwala również na pogrzeb kościelny osoby z innego wyznania chrześcijańskiego. Duszpasterz może jednak w inny sposób zaznaczyć dezaprobatę Kościoła wobec tego rodzaju postępowania, np. poprzez mniej okazałą ceremonię pogrzebową, czy przez odpowiednią homilię.

Drugą grupę stanowią ci, którzy wybrali spalenie swojego ciała z motywów przeciwnych wierze chrześcijańskiej, a więc np. dla zamanifestowania swojej niewiary w zmartwychwstanie, życie wieczne itp., właściwie wykluczyli siebie z grona członków Ludu Bożego i dlatego nie przysługuje im prawo do pogrzebu.

Wiele trudności w ocenie mogą przysporzyć przypadki osób określone ogólnie jako "jawni grzesznicy". Mówiąc o tej grupie osób, należy mieć na uwadze przede wszystkim tych, którzy jawnie i publicznie żyli w związkach niesakramentalnych, w konkubinacie itp.

W przypadku konkubinatu, gdy nie istniała żadna przeszkoda do zawarcia małżeństwa, sprawa wydaje się stosunkowo prosta. Zainteresowane osoby wykazują najczęściej złą wolę, nie chcąc zawrzeć prawdziwego małżeństwa. Duszpasterz posiada, więc prawo do odmowy pogrzebu lub odprawienia w sposób mniej uroczysty samej ceremonii.

W przypadku innego rodzaju związków niesakramentalnych sprawa się komplikuje. Zmarły, który pomimo tego, że trwał w takim związku, utrzymywał jednak kontakt z Kościołem, modlił się, a nawet miał szczerą wolę zawarcia sakramentalnego związku małżeńskiego - znajduje się, więc w innej sytuacji. Ostatecznie decyzja należy tutaj do proboszcza, który przecież najlepiej zna miejscową sytuację. W przypadku ślubów cywilnych, jeśli osoby takie nie mogą zawrzeć ślubu kościelnego z powodu przeszkody poprzedniego węzła, nie powinno to być jedynym motywem odmowy pogrzebu kościelnego. Powinny na to złożyć się jeszcze inne, dodatkowe elementy, np. notoryczne niepraktykowanie, nieprzyjmowanie kolędy, nieuczęszczanie dzieci na lekcje religii.

Kanon 1184 § 1 podkreśla bardzo ważny element - odmawia się pogrzebu tylko wtedy, gdy dana osoba nie wyraziła przed śmiercią żadnych oznak pokuty. Sytuacja zmienia się zasadniczo, gdy ktoś przed śmiercią wyspowiadał się i otrzymał rozgrzeszenie. Do oznak pokuty można zaliczyć jednak również: prośbę o kapłana, nawet gdyby nie zdążył przybyć, ucałowanie krzyża, wzbudzenie aktu żalu, uczynienie znaku krzyża itp. O oznakach pokuty może zaświadczyć nawet jedna wiarygodna osoba. Dlatego duszpasterz przed odmową pogrzebu powinien upewnić się, czy czasami nie było jakichkolwiek oznak pokuty.
Gdy powstaje jakaś wątpliwość, należy się zwrócić do miejscowego ordynariusza, do którego decyzji należy się dostosować.

Pozbawienie pogrzebu zawiera w sobie także odmowę odprawienia Mszy świętej pogrzebowej24. Nie oznacza to jednak, że nie wolno odprawiać za tego zmarłego jakiejkolwiek Mszy św. Wolno, a nawet należy odprawiać Msze św. w intencji tego zmarłego, ale nie może to być Msza św. pogrzebowa.

Należy również pamiętać, że odmowa pogrzebu kościelnego nie może wiązać się z odmową miejsca na cmentarzu parafialnym, chyba, że w danej miejscowości znajduje się inny cmentarz, np. komunalny. Każdy człowiek ma prawo do pogrzebu, chociażby nie odbywał się on według ceremonii kościelnej i w obecności kapłana. Tak więc, zarządca cmentarza wyznaniowego nie może zabronić pogrzebu na tym cmentarzu według innych rytów religijnych, czy świeckich. Nie może być jednak zmuszany do sprawowania pogrzebu kościelnego osoby, która powinna być go pozbawiona.
 

f. Pogrzeb samobójców

Kwestia pogrzebu samobójców nie jest w sposób bezpośredni podejmowana w obowiązującym Kodeksie Prawa Kanonicznego. W związku z tym odwołujemy się do Instrukcji liturgiczno-duszpasterskiej Episkopatu Polski o pogrzebie i modlitwach za zmarłych z 5 maja 1978 roku. Instrukcja ta w numerze 13 stwierdza: Według powszechnego zdania psychiatrów samobójcy nie są w pełni odpowiedzialni za swój czyn. Dlatego nie odmawia się im pogrzebu katolickiego, jeżeli w ciągu życia okazywali przywiązanie do wiary i Kościoła. Uczestnikom takiego pogrzebu należy wyjaśnić sytuację.

Zacytowany przepis odnosi się do tych, którzy zanim odebrali sobie życie należeli do grona ludzi, których moglibyśmy określić jako praktykujący katolicy. Fakt targnięcia się na własne życie odbieramy jako skutek jakiegoś stanu patologicznego i w związku z tym nie tylko nie odmawiamy im katolickiego pogrzebu, lecz także nie czynimy żadnych różnic w celebracji samej ceremonii. Oczywiście korzystamy z okazji czy to podczas homilii czy w innym stosownym czasie, by uświadomić wiernym, ze fakt odebrania sobie życia przez osobę, której pogrzeb ma miejsce, był podyktowany brakiem pełnej świadomości czy stanem chorobowym o podłożu psychiatrycznym.

W swej dalszej części Instrukcja poucza, że: Samobójcę, który przed zamachem na własne życie dawał zgorszenie, należy traktować jako jawno grzesznika.
W takiej sytuacji już możemy mówić o ewentualnej odmowie pogrzebu katolickiego lub przynajmniej ograniczeniu uroczystego celebrowania samej ceremonii. Czynimy to jednak nie z tego powodu, że dana osoba popełniła samobójstwo, ale dlatego, że jej życie było przeciwne duchowi chrześcijańskiemu i do samej śmierci trwała w oddaleniu od Boga i Kościoła manifestują to również przez fakt zadania sobie śmierci. Tak więc w przypadku samobójców powinny dodatkowo weryfikować się elementy omawiane już w kan. 1184 § 1. Odprawienie bowiem takiej osobie pogrzebu identycznego jak każdemu innemu katolikowi żyjącemu w duchu religijnym byłoby zgorszeniem dla wspólnoty miejscowego Kościoła. Czasami zgorszenie dawane za życia przez samobójcę polega na alkoholizmie, a przez to również na braku praktyk religijnych. W związku z tym jednak, że zarówno samobójstwo, będące efektem jakiegoś zaburzenia psychicznego, jak i alkoholizm, który jest chorobą, nie powinny być jedynym motywem odmowy pogrzebu.

 

         

Zachęcamy wszystkich mieszkańców oraz szanownych gości do uczestnictwa  we Mszach św. odprawianych  w naszym kościele oraz do codziennej modlitwy. W zakładce Ogłoszenia znajdziecie wszystkie informacje i ogłoszenia parafialne, intencje Mszy św. oraz inne ogłoszenia o aktualnym wydarzeniach z życia naszej parafii.

Parafia Rzymsko-Katolicka pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polskiej

Kościelna 6

83-050 Lublewo gm. Kolbudy

tel .58  6827362

We wszelkich sprawach proszę o kontakt bezpośredni na adres mailowy ks. proboszcza, który podany jest poniżej:

e-mail: siropus1@wp.pl

Napisz do nas: